ANNE İŞE GİTME :(

Apr 2, 2013

Tam 1 yıl önce bu saatlerde karnındaydım ve istemesem de dünyaya gelmeyi bekliyordum. İstemiyordum çünkü korkuyordum. Kendimi karnında çok güvende hissediyordum. Dünyada beni kim saracak, kim kollayacak, kim doyuracak diye düşünüyordum. 
 
Vakit geldiğinde dünyanızda ve sıcacık kollarındaydım. Hiç de korktuğum gibi değilmiş dedim. Annem her şeyi ile hazır sabırsızlıkla beni bekliyormuş meğerse. Beni sardı, kolladı ve doyurdu. 

Oh Allah’ım ne güzel saadet bu. Annemin kollarındayım, huzurluyum. Ne zaman gözümü aralasam annem yanımda. Ne zaman acıksam sütü damaklarımda. Kokusu ise hep burnumda.

Daha miniciğim ama hislerim çok kuvvetli. Bu yüzden de anne kokusunu alamadığımda tedirgin olurum. 

Bir sabah daha gözümü açmadan annemi arıyorum, kokusunu alamıyorum. Ellerimle yokluyorum bulamıyorum.Gözlerimi aralayıp bakıyorum ama göremiyorum. Anlıyorum ki annem yok ve ben başka bir yerdeyim.

Sonra birden damaklarımda değişik bir şey hissediyorum. Annemin sütü değil bu diyorum. Üstelik damaklarımdaki annemin göğsü de değil. Ne veriyorlar bana diyorum ama acıktığım için de bir yandan emiyorum. 

Bütün gün böyle annesiz geçiyor. Gün içinde kaç kere uyuyup uyandığımı bilmiyorum. Her uyanmama aynı şeyi yapıyor annemi arıyorum. Arıyorum ama bulamıyorum. 

Başkası kucaklıyor beni, başkası sarıyor. Uyandığımda başkasını buluyorum yanı başımda. Onun kokusunu, onun sıcaklığını özlüyorum.

Annem işe gitmiş çalışıyormuş. Onu benden alıkoyan bu iş dedikleri şey ne acaba çok merak ediyorum. Benden daha mı sevimli, daha mı kıymetli, daha mı sıcak ki onu bana tercih ediyor merak ediyorum?

Oysa ben annemin karnındayken dünyaya gelmeye korktuğumda “orada annen seni çok sevecek hiç bırakmayacak” demişlerdi. Ne çabuk da bıraktı gitti.

Böyle düşünürken uyuya kalıyorum. Sonra bir koku geliyor burnuma “Allah’ım bu annemin kokusu mu” diye düşünürken kendimi onun kollarında buluyorum. Huzur doluyor içime. Uyanmadan usulca gülümsüyorum ona.

“Oh be iş denen şey her neyse onu bıraktı, bana geldi işte” diye seviniyorum. Bütün gece onunla yatıyor, onu doya doya kokluyorum.

Derken yine hasret kalıyorum o kokuya. Bir uyanıyorum ki annemin ne kokusu kalmış, ne de kendisi. Meğerse iş denen o şeye gitmiş.

“Anne beni çaresizce neden bırakıp gidiyorsun, neden beni sıcaklığından, teninden, kokundan, sevginden mahrum bırakıyorsun” demek istiyorum ama konuşamıyorum. Konuşamadığım içinde ağlıyorum. Ağlamalarımı duyuyor ama onun için ağladığımı anlamıyor.

Günler böylece gelip geçiyor. Ben büyüyorum. Büyürken de günlerimin büyük kısmında annemi göremiyorum. 

Bazı günler iki gün üst üste benimle oluyor. O günleri çok seviyorum. O günlerde de korkarak uyanıyorum ama annemi yanımda görünce çok mutlu oluyorum. “Oh be diyorum annem yanımda, sarılıp yatıyorum.”

Sonra o güzel iki gün de bitiyor ve ben anneme doyamadan yine kendimi başka kollarda buluyorum.

Oysa annem bile bu soğuk havalarda sıcak yatağından çıkmaya zorlanırken nasıl oluyor da bana kıyıp, sıcacık kollarından ve yatağımdan ayrı koyuyor beni anlayamıyorum

Acaba herkesin annesi mi böyle yapıyor. Yoksa bir tek benim annem mi böyle? İş denen şu şey herkesi mi ayırıyor annesinden yoksa bir tek beni mi?
 
Para denen bişey varmış, annem onu kazanmak için işe gidiyormuş. "Para kazandığında güçlü olacakmış, kendi ayakları üzerinde duracakmış, benim hiç bir eksiğim olmayacakmış." Annem kendi ayaklarım üzerinde durayım derken beni elsiz, ayaksız bıraktığını görmüyor mu? Herşeyim olsun diye çalışırken, beni herşeyimden; annemden alıkoyduğunu görmüyor mu?

Her gün bunları düşünüyorum. Yine bir gün bu şekilde düşünürken bir haber alıyorum ve dünyalar benim oluyor.

Annem şu iş denen şeyi bırakıyormuş, artık hep benimle olacakmış. O da beni özlüyor, bensiz yapamıyormuş. 

Bir hafta sonra benim doğum günüm. Ve annem bana en büyük, en güzel, en sıcak doğum günü hediyesini verecek, hep benimle olacak, beni saracak, beni sevecek. 

Artık sabahları onunla uyanacağım. Uyandığımda yanağını okşayacak, ona gülücükler vereceğim. Çok heyecanlıyım. Annem bir an önce şu iş denen şeyi bıraksa da hep benimle olsa. Doysam ona, doya doya sarılsam. 

Canım anneciğim işi bırakıp beni tercih ettiğin için sana teşekkür ediyorum. Fedakarlık yapıyorsun anlıyorum. Ama ben buna değerim. Bak göreceksin benimleyken çok daha mutlu olacaksın. 

HAYDİ ANNE ÇIK GEL BEKLİYORUM SENİ .