Hafız kızın günlüğü - 3

İzmir...
Burası...
Hocalarım...
Evim...
Ailem...
Ve canım ciğerim;
Hafızlığım...
Yazılacak gibi değil aslında.
Anlatılacak hiç değil.
Ne zaman anlatmak istesem gözlerimin dolduğu, yüzümün kızardığı canım benim, hafızlığım...
Evet buralarda bir yerde Allah'ın kelamını okuyan, zihnini sadece onunla meşgul etmeye çalışan bir kız var.
Fakat kimseler bilmez içini.
Kimseler anlamak istemez belki.
Dünya burası.
Kimsenin ellerinden tutanı yok.
Bu kardeşinizin bitirmesi, bitirip gitmesi gerektiği söylenen bir hıfzı var.
Her gün yaralanır yüreği.
İnsanlardan uzaklaşır.
Ama bilir ki, Rabb'i onu sever.
Ona sahip çıkar.
En sahipsiz anlarında olduğunu bile düşünse onun ellerinden bir tutan'ı vardır.
O Allah'ı çok sever.
Çünkü tek dayanacağı o kalmıştır uzaklarda.
Rabbi onun yüreğini ısıtır...
Ağladığında ona anlatır artık.
Uzakları yakın eder Rabb'i.
Ona bir şey anlattı hayat bu yaşlarında.
Hep çok güvendiklerinin ağlattığını kendisini.
Ama Rabb'i onu ağlatmaz.
O onu sever.
Onun sadece Allah'ı var.
Kimseler de anlamaz lakin,
Bu kardeşinizin bir dost eline ihtiyacı vardır.
O özlüyor fakat bilemiyor da, nereleri...
Duanıza duacı kardeşiniz...

Yorumlar