2 mesaj [Son gönderi]
Offline
Son giriş: 26/05/2011
'Ohhh ! ELHAMDÜLİLLAH !'

  Tekkede, Hakk’a yol arayan bir derviş, elinde tespih ALLAH (c.c)’ı zikretmektedir.“Ya Rahman, Ya ALLAH (c.c). Ya Rahman, Ya ALLAH (c.c). Ya Rahman, Ya ALLAH (c.c).”Böylece gönül fezasında derinleşirken, topal şeytan, kör nefis araya girer. Dervişin canı nar çekmeye başlar.

“Nar” ki Arapça’da “Rumman” demektir.Ne etse bir türlü “Nar’ı, ...Rumman’ı” aklından çıkaramaz.Dilinde Rahman, kalbinde Rumman. Rahatsız olur derviş;
“Bari” der, “Çarşıya gidip bir nar yiyeyim. Şu kör nefsi susturayım da sonra gelip Rabbimi, Rahman’ımı hem dilimle hem kalbimle anayım.” Bu iyi niyetle tekkeden çıkar, çarşıya yönelir.Yönelir ki, iki adım atmadan arkadan gelen biri:

“Ohhh! Elhamdülillah!” sesiyle olduğu yerde kalır. Çünkü hayatında hiç bu kadar derinden, hiç bu kadar samimi bir “hamd” işitmemiştir. Döner, bakar.Gördüğü ise şok eder dervişi. O derin hamdin sahibi, yerde acılar içinde kıvranan, her tarafı cüzzamla paramparça olmuş, görüntüsüyle perişan, adeta bir insan enkazıdır.Derviş, cüzzamlının yanına varıp, hayretle sorar:
“Kardeşim” der, “Herbirimiz hangi halde olursak olalım ALLAH (c.c)’a hamdetmeliyiz, doğru. Ama, ALLAH (c.c) için bana söyler misin? Şu perişan halinle seni bu kadar gönülden Alah’a hamd ettiren sebep nedir ki?” Toprağa bulanık, cüzzamlı, fakat Hak dostu olan kişi, cevap verir:
“Evet, yaralıyım, hastayım, perişanım bir kere daha ALLAH (c.c)’a hamdolsun ki hayatımda hiçbir zaman “Rumman” arzusuyla da Rahmanı terk etmiş değilim.”

Yorumlar

Offline
Son giriş: 26/05/2011

 Zeynep kardeşim, Allah  sizden de razı, hayırlı Cumalar olsun.Sitedeki yazılarınızı,büyük bir  beğeni ile okuyoruz.Selam sevgi ve dua ile...

Offline
Son giriş: 26/05/2011

Çok güzeldi ablacım Allah razı olsun

Kullanıcı girişi