Onlar aşk ehli imişler, kendi benliklerini o aşk-ı İlahi'de eritmişler ama -benim gibi- ite kaka değil de, bir cezbe halinde Efendimiz(ASM)'ın getirdiği hakikate şevkle yapışarak.. Veysel Karani Hz(RA)'nı tanımadan önce Efendimiz(ASM)'ın getirdiğini bir bilgi sanıyordum; ama onların kulluk şuuruna bakınca getirilenin "mana" ve varlığın hakikati oldugunu biraz daha anlamak yakınlaştı elhamdulillah. yani öyle bir şey gönderilmiş ki bize, o hakikat varlığın ve beni içinde taşıyor, anlatamadım ya nurlarda en guzeli var:

"DÖRDÜNCÜ REŞHA:Bak! Öyle bir ziya-yı hakikat neşreder ki: Eğer onun o nurani daire-i hakikat-ı irşadından hariç bir surette kâinata baksan; elbette kâinatın şeklini bir matemhane-i umumî hükmünde ve mevcudatı birbirine ecnebi, belki düşman ve camidatı dehşetli cenazeler ve bütün zevil-hayatı zeval ve firakın sillesiyle ağlayan yetimler hükmünde görürsün. Şimdi bak: Onun neşrettiği nur ile o matemhane-i umumî, şevk u cezbe içinde bir zikirhaneye inkılab etti. O ecnebi, düşman mevcudat, birer dost ve kardeş şekline girdi. O camidat-ı meyyite-i samite; birer munis memur, birer müsahhar hizmetkâr vaziyetini aldı ve o ağlayıcı ve şekva edici kimsesiz yetimler, birer tesbih içinde zâkir veya vazife paydosundan şâkir suretine girdi." 19.söz