4 mesaj [Son gönderi]
katre (editör)
Offline
Son giriş: 02/06/2011
S.A. MOTiVE OLMAK...

Selamun Aleyküm,

Degerli abla ve kardesler insaallah iyisinizdir.Hayat yükünün agirliklari altinda bazen ruhumuz, kalbimiz yoruluyor..Tekrar canlanip,mutlu, huzurlu bir sekilde nasil ibadetlerimizi yapabiliyoruz,hayatimizi devam ettire biliyoruz...?

Herkesin kendine göre bir motive olma yöntemi var diye düsünüyorum.bu konudaki fikirlerinizi bizimle paylasirsaniz cok memnun oluruz.

Yorumlar

nabi (editör)
Offline
Son giriş: 03/09/2011

Şahsi hayatımızda, evde nasıl motive olacagız, bu da çok önemli bir soru. Biraz üstünde düşünmek lazım. Bunu hatırlattığın için Allah razı olsun katre kardeşim.

nabi (editör)
Offline
Son giriş: 03/09/2011

Bugün dersanede kardeşlerle tatlı bi an oldu hamdolsun; motive olduk gibi oldu :)
Hafız ve tatlı ,sevecen bi kardeşimiz var; ona bir kardeş dün seni çok özledim, bugun iyiki görüştük manasında şeyler söyledi. O bıcır bıcır kardeş de çok sevindi. O an hepimizin kalbinde farklı bir his oldu elhamdulillah; muhabbet birbirimize yansıdı. Cemaat olmak böyle güzel bişey. Bi de biri sizin için endişe ediyorsa, sırf Allah için kardeşlik yapıyorsa , o da insanı çok ulvi hallere koyuyor. Allah için muhabbet edenlerden olmak duasıyla..

katre (editör)
Offline
Son giriş: 02/06/2011

Eyvah :) kimse motive olamiyor mu ne??

Ben öyle günlerde Aklima sunu getiriyorum, cenab-i hak var, her an herseyi görüyor,gözetiyor ve insan en an biraz daha ölüme yaklasiyor...Az kaldi diyorum,ömür dedigin ne ki...ileride sonsuz ebedi bir alem seni bekliyor...

Bediüzzaman hazretlerinin su ifadeleri ilac gibi geliyor:

Bırak biçare feryadı, belâdan gel, tevekkül kıl!
Zira feryat belâ-ender, hatâ-ender belâdır, bil!


İzah:
Ey bela ve musibetlerden dolayı feryat edip bağıran çağıran çaresiz adam; Allah’a tevekkül et, zira bağırıp çağırmak bir isyan, bir itiraz olmasından dolayı, beladan daha büyük bir bela ve musibettir bil.

Belâ vereni buldunsa, atâ-ender, safâ-ender belâdır, bil!

Bırak feryadı, şükür kıl manend-i belâbil, demâ keyfinden güler hep gül mül.


İzah:
İnsan bela vereni tahkiki bir iman ve marifet ile bulsa, o zaman o bela ve musibetler, manevi sevap ve hayır kaynağına dönüşür, neticeleri bakımından sefa ve saadet olur. Feryat ve bağırmaları bırakıp şükür ve senalara başlar. O zaman hayatı acı ve azaptan kurtulup, her şey yüzüne gülen dost kıvamına gelir.

Ger bulmazsan, bütün dünya cefâ-ender, fenâ ender hebâdır, bil!

Cihan dolusu belâ başında varken, ne bağırırsın küçük bir belâdan, gel, tevekkül kıl.


İzah:
Yok şayet bulamazsan belayı ve musibeti vereni, o zaman bütün dünyan cefa ve fenaya gider, hem de günah ve isyanlarını boynuna takarak. Musibetten şikayet eden asinin hali; kırık eli ile dövüşen adamın hali gibidir, elini vurdukça canı acır, asi adam da şikayet ettikçe cehenneme ve azaba yuvarlanır. Asıl bela olan isyan musibetten daha büyük bir beladır. Zira insanı sonsuz ateşe yuvarlıyor.

Tevekkülle belâ yüzünde gül, ta o da gülsün.

O güldükçe küçülür, eder tebeddül.


İzah:
Şayet tevekkül ve teslimiyet ile belanın yüzüne gülsen, yani sabretsen, o zaman o belanın şiddeti azalır, çok cüzi bir seviyeye iner. Bir çeşit yok olur.

 

Offline
Son giriş: 09/04/2012

ben genelde beni olumlu ve güzel düşünmeye sevk edecek birilerini arıyorum.imkan varsa bi kaç ağaç yeşillik bir yerde sadece Allaha odaklanmaya çalışıyorum.