Cevap eklenmemiştir
Offline
Son giriş: 12/01/2016
Gerçekten bunaldım :(
Merhaba hanımlar..bu paylaşacağım konuyu kimseyle konuşamıyorum ve bu içimde bir hastalık gibi kaldı :( kayınvalide ve eşimin kız kardeşleri ile aslında hamileliğe kadar hiç bir sorun hiç bi çıkmazımız yoktu herkes nasıl sabrettiğimi nasıl anlaştığımı merak ederdi.. Gel gelelim ne zaman doğum yaptım ipler koptu.. Onları tanıyamaz hale geldim yaşayanlarda bilir ki lohusalık psikolojisi ile birlikte yaptıkları beni itti itti uzaklaştırdı..okadar benimsemişimki onları yaptıkları ve söyledikleri içime oturdu cevap veremedim :( doktorumun sakıncalı demesi sonucunda saatlerce sancıdan sonra sezeryan ile çocuğumu dünyaya getirdim.çıktım yanımda kimse yok herkes bebeğin peşinde..doktor iri bebek diye sakıncalı demişti. Görümcem geldi yanıma ilk dediği ben gidip kilosunu öğrenecem (bunu diyen bırakın doğum yapmayı evli bile değil).bana sen bunu doğurmadın ki dediler ilk gün. :( sezeryan ile doğum yapanın annelik duygusu yok dediler :( ve ben eşimin hatrı için ilk bikaçgün orda kaldım çok büyük hata etmişim. Bebeğimle bir an yanlız bırakmadılar bakamayacakmışım gibi davrandılar hep.. Dayanamadım evime döndüm Allahıma şükürler olsun kimseyede muhtaç olmadan gül gibi baktım çocuğuma.. Ama gelin görün ki olmuyo atamıyorum içimden okadar dua ediyorum ki unutayım Allaha havale edeyim ama yok uzaklaşmak istiyorum saygısızlık etmiyorum ama birşeyler okadar kopmuş ki yapmacık olmak istemiyorum insanın en mutlu olması gereken o özel günlerinde bana tam tersi duyguları yaşattılar artık doğum denilince aklıma bunlar geliyor :( hala daha normal doğum yapan birinin haberini verirken bana cesaretsiz diyorlar ..öncesi yada sonrası yazmadığım daha bir sürü laf söz var yeterince uzun oldu zaten amacım biraz olsun anlatıp içimi dökmek..bunu nasıl unuturum yokmuş gibi nasıl davranırım dua dua dua biliyorum ediyorumda ama olmuyor içim soğumuyor :((((

Yorumlar

Kullanıcı girişi